۱۳۸۸ آذر ۹, دوشنبه
دیروز-امروز(اغاز زندگی اپارتمان نشینی): در سال 1350اتفاق مهمی در زندگی ما روی داد.بله دراین سال مرحله تازه ای از زندگی ما شروع شد وخانواده ما اپارتمان نشینی را تجربه کرد.تا پیش از این در نازی اباد منزل نقلی داشتیم که ان را در سال 1343به مبلغ 7000تومان(70000ریال)خریده بودیم.بگذریم .زمزمه های این تغییر و تحول ابتدا از طرف والده مکرمه اغاز شدکه صدالبته در بادی امربا مقاومت ومخالفت جدی مرحوم ابوی روبرو گردید.ان زنده یاد خانه نقلی سی و چند متری حیاط داررا به اپارتمان هشتاد متری ترجیح می داد.اما سرانجام فشار های روزافزون مادر کار خودش را کردوپدر را واداربه تسلیم نمود.در ان سال بانک مسکن در منطقه نازی اباد ودر کنار کوی هزار دستگاه اقدام به احداث یک مجتمع مسکونی اپارتمانی کرده وانها را با تسهیلات مناسبی به فروش گذاشته بود. تا جایی که به خاطر دارم این مجتمع ابتدا چهارم ابان نام داشت ولی پس از انقلاب نام ان به سیزده ابان تغییر کرد.سرتان را درد نیاورم خانه کوچک قدیمی را برای فروش گذاشتیم وخیلی زود به مبلغ 24000تومان!(24فقره اسکناس 1000تومانی )فروختیم.اپارتمانهای یادشده را بانک مسکن 40000تومان قیمت گذاشته بود که نیمی از انرا نقد ومابقی راطی ده سال وبصورت قسطی می گرفت.درپاییز سال 1350با شور وشوق غیر قابل وصفی به خانه جدید اسباب کشی کردیم.اپارتمان دوخوابه ماکه درحدود 80مترمربع مساحت داشت درطبقه سوم بلوک دو واقع شده بود.جالب است بدانید که در ان ایام چون زندگی در اپارتمان با سبک وسیاق زندگی سنتی مردم چندان سازگار نبودبا استقبال خوبی مواجه نشد .ماهها از سکونت ما در این مجتمع گذشت ولی تعداد قابل توجهی از این واحدها روی دست دولت ماندو به فروش نرسید.لذا بانک برای تشویق مردم تسهیلات یبشتری قایل شدومبلغ پیش پرداخت را به 10000تومان کاهش داد وزمان پرداخت اقساط را بیشتر کرد .پس از مدتی این ترفند نیز چندان کار گر نیفتاد وواحدها بطور کامل به فروش نرفت.خوب بیاد دارم که مدتی بعد مبلغ پیش پرداخت حتی به 5000تومان تقلیل یافت وبدینترتیب بالاخره بقیه اپارتمانها هم به مرور فروخته شدند واین مجتمع مملو از خانواده های اپارتمان نشین شد .واین بود حکایت اپارتمان نشین شدن خانواده باهری. تا خاطرهای دیگر...
اشتراک در پستها [Atom]
ارسال یک نظر