بیداری: سپاسگذاری

۱۳۸۸ بهمن ۱۰, شنبه

سپاسگذاری

"داداش یه دستی به این لکنتی ما می رسونی ؟بی صاحاب امروز ویرش گرفته وهرکاریش می کنم روشن نمیشه."گفتم:"چشه استارت می خوره یانه؟." گفت:"آره بابافکرکنم یه تکونش بدیم روشن شه." باهر بدبختی وجان کندنی بودچند متری را به اتفاق او ماشین را هول دادیم وبالاخره روشن شد.اما وقتی که آن آقای محترم بدون آنکه حتی توقف کند فقط دستی تکان داد ورفت خستگی به تنم ماسید.شاید نظیر چنین اتفاقی بارها برای شما هم پیش آمده باشد.در چنین شرایطی چه حس وحالی پیدا می کنید ؟ به روی خودتان نمی آورید وآن را به حساب ناسپاسی طرف می گذارید وبه راهتان ادامه می دهید. ویا چند تا ریچار بار خودتان می کنیدوبقول معروف پشت دستتان را داغ می کنیدکه دیگر دست هیچ تنابنده ای رانخواهید گرفت؟ آدمها درمساعدت به نیازمندان ممکن است انگیزه های گوناگونی داشته باشند. برخی راشاید عقیده بر این باشد که اگر ما به شخصی که محتاج کمک ماست یاری می رسانیم فقط برای جلب رضای خدا وپاسخ گویی به ندای وجدانمان است.اینکه آن فرد ازکار ماقدردانی بکند ویا نکندچندان اهمیتی ندارد . بعضی دیگر به این نیت درمواقع نیازبه یاری دیگران می شتابند که اگردست درمانده ای را بگیرند درروز درماندگی حتما دستگیری خواهند یافت. عده ای دیگر در قبال یاری همنوعان خود انتظار سپاسگذاری دارند واگراین توقع برآورده نشود سخت برمی آشوبدوشاید از کرده خویش پشیمان شوندوبکلی انگیزه کمک به دیگران رااز دست بدهند. اینکه شما جزو کدام گروه از جماعت یادشده هستید شاید خیلی مهم نباشد بلکه آنچه حایز اهمیت است اینکه تشکر وسپاسگذاری از کسی که دروقت نیاز به یاری شمامی شتابد درایجاد انگیزه انساندوستی وبرانگیختن حس همیاری نقش بسیار موثری ایفامی کند. انسان موجودی اجتماعی است وبدون ارتباط وتعامل باهمنوعان خود قادر به ادامه زندگی نیست.اگر درجامعه ای آدمها نسبت به سرنوشت یکدیگر خنثی وبی تفاوت باشند زندگی سخت ورنج آوری خواهند داشت .به باورمن یکی ازعوامل مهم تحکیم پیوندهای اجتماعی وترویج عشق ومحبت واشاعه روحیه کمک ویاری به همنوعان همانا گسترش فرهنگ تشکروقدردانیست. چقدر شیرین ودلچسب است زندگی با آدمهایی که حتی اندک لطف ومحبت سایرین را بانهایت قدرشناسی پاسخ می گویندوناسپاسی ونمک نشناسی رابعنوان عملی غیر اخلاقی و نکوهیده قلمدادمی کنند. وقتی از دوستی مبلغی رابرای مدتی معین بعنوان قرض درخواست می کنیم .موظفیم نه تنها به هرطریق ممکن درزمان مقرر دین خود را اداکنیم بلکه وظیفه اخلاقی حکم می کند که بهمراه اصل مبلغ بدهی هدیه ای هرچند کوچک وناقابل به رسم امتنان وقدر شناسی از محبت او اهدا کنیم .درغیر این صورت در انجام وظیفه اجتماعی خود کوتاهی کرده ایم.شاید طرف مقابل انتظار چنین هدیه ای رانداشته باشدویا حتی بزرگوارانه آن را نپذیرد اما بی شک این کارما باعث ترغیب او به تکرار چنین اعمال انسانی وخداپسندانه ای خواهد شد. باهری

# ارسال توسط بهروز @ ۱:۴۲